No i oto mamy! Kolejna gierka ze sławetnej serii "hirołsów", prosto ze stajni 3DO. Trzeba przyznać, że panowie naprawdę dali tym razem ciała :). No, ale od początku... Do wyboru 6 kampanii (tradycyjnie), o dosyć fajnej fabule, sporo pojedynczych scenariuszy i niestety, w wersji sklepowej niedostępna opcja multiplayer. Prawdopodobnie spowodowane jest to napiętym planem wydawniczym, ale panowie autorzy obiecują, że już niedługo pojawi się update.

Grafika przedstawia się nieźle, tak jak obiecano jest częściowy trójwymiar, w oko rzucają się dopracowane szczegóły, co cieszy.

Muzyczka taka zwykła, nie porywająca, ale i nie kłująca po uszach - da się tego słuchać. Z grywalnością jest jak zwykle, zależy od doboru poziomu trudności (bodajże jest ich pięć). Jeżeli ustawisz za niski, dość szybko (zależy od wielkości mapy), uzbierasz taką armię, że nic Cię nie dziabnie i gra staje się nudna. Jeżeli za wysoki, rozniosą Cię w przeciągu miesiąca i znowu kicha. Wszystko więc zależy od indywidualnego doboru trudności. Jeżeli trafisz - gra zafunduje Ci kilka godzin niezłej frajdy, ale niestety, tylko kilka, bowiem Homm4 przeraża prostotą. Oki ogólny zarys mamy z głowy, więc czas na powalone: "jak to się je" :P.

Miasta: do wyboru 6: akademia, azyl, przystań, nekropolis, rezerwat, twierdza. Każde ze swymi wadami i zaletami, o których nie będe pisał, bo mnie króliczek ochrzani, że się znowu rozpisałem :P. Jak zwykle do wybudowania mamy ratusz, twierdzę, osiem budynków generujących wojska, oraz budynki pomocnicze. I tu mamy pierwszą różnicę, jaka się rzuca na oczy między homm3, a 4. Otóż niestety zrezygnowano z upgrade'ów budynków generujących. Ponadto dzielą się one na górne i dolne. Jeżeli zbudujesz jeden z danego poziomu, nie możesz zbudować drugiego (oprócz pierwszego poziomu - zawsze możesz zbudować oba). Moim zdaniem, zazwyczaj budynki "dolne" generują lepsze istoty (lepsze na dłuższe rozgrywki oraz na niższy poziom trudności), a budynki "górne" generują istoty gorsze, lecz koszty ponoszone za budowę i rekrutację są niższe (krótkie potyczki i wysokie poziomy trudności). Oczywiście są wyjątki od tej zasady, ale odkrycie niuansów pomiędzy poszczególnymi typami jednostek pozostawiam wam, żeby nie psuć i tak przeciętnej zabawy.

Bohaterowie: ponownie mamy podział na wojowników i magów. Każdy bohater może posiadać pięć umiejętności głównych, oraz po trzy umiejętności dodatkowe przynależne do danej umiejętności głównej. Daje to, niestety tylko pozornie, duże pole manewru. Mówie pozornie, ponieważ tak jak mówiłem, umiejętności dodatkowe są na stałe przydzielone do danej umiejętności głównej. Ponadto wiąże je tzw. drzewko, czyli nie można rozwinąć danej umiejętności nie posiadając innej na odpowiednio wysokim poziomie. w zależności od tego, jakie umiejętności posiada bohater, może zdobyć tytuł, odpowiadający jego specjalizacji. Marzeniem jest posiadanie w armii arcymaga...

Magia: system czarowania nie uległ większym zmianom w stosunku do części trzeciej. Mamy pięć szkół magii (życie, porządek, śmierć, chaos, oraz natura). Każda ze szkół ma 5 stopni wtajemniczenia i są one osiągalne na danym poziomie zaawansowania bohatera w danej dziedzinie magicznej. Większość czarów jest identyczna, jak w części trzeciej, więc nie powinniście mieć problemu z połapaniem się.

Podsumowanie: o tej grze można napisać sporo, ale po co? Większość rzeczy jest wtórna, nie poczułem nawet zefirka nowości, a co dopiero zapowiadanej wichury. Sprawia to, że gra powiewa nudą i rozczarowaniem. Grafa jest spoko, muza też ujdzie, ale co z tego, skoro po kilku godzinach grania włączyłem część poprzednią i miałem większą radoche. Razi niedopracowanie i to bardzo. Ta gra nie ucieszy ani hirołsowych żółtodziobów, ani wyjadaczy. Jednym słowem pieniążki wyrzucone w błoto. Czyżby panom z 3DO skończyły się pomysły? Ehh, a miało być tak pięknie...